De doos van Pandora

Hervonden herinneringen maken meer kapot dan je lief is.

Rob's strijd

De uitzending van ‘Verborgen Moeders’ was het startschot voor ons als familie om te reageren. De reflectie erop van mijn moeder heb ik hiervoor al geplaatst. Hier volgt de geschokte reactie van mijn oudste zusje Marijke., één dag na de uitzending: Was deze vrouw, die zulke gruwelijke verhalen vertelde werkelijk mijn zusje? Mijn zusje waar ik altijd zoveel van heb gehouden? Ik kan niet anders denken dan dat ze ziek is, zwaar ziek – en onder invloed van de vreselijke therapieën die ze heeft ondergaan. Het is bijna alsof ik naar een vreemde zit te kijken. Waar is de echte Annemarie gebleven? Woedend ben ik ook, op al die therapeuten die er bij bepaalde symptomen zonder meer van uitgaan dat er sprake is van misbruik en incest en daar hun sessie op richten. Woedend ben ik eveneens op de NCRV,omdat ze dit verhaal brengen alsof het allemaal op waarheid berust, terwijl er helemaal geen onderzoek naar is gedaan.

Ik was tien jaar oud toen Annemarie geboren werd. Eindelijk een zusje bij de 5 broers die ik al had. Dol gelukkig was ik met haar en ik niet alleen. Iedereen in ons gezin was gek op Annemarie, het kleine goedlachse zusje. En ik weet bijna wel zeker dat niemand haar ooit kwaad heeft gedaan. Ze groeide op en ik moest vaak op haar passen als grote zus. Vaak nam ik haar mee achter op de fiets, bijvoorbeeld naar het zwembad. Jaren lang deelden wij onze slaapkamer en als ik in mijn tiener periode uit was geweest en haar daar s avonds laat wel eens over vertelde, genoot ze er van. Nooit heb ik iets gemerkt van de angsten en nachtmerries die ze zou moeten hebben gehad, als er werkelijk zulke vreselijke dingen met haar gebeurden. Toen ze bijna 9 jaar oud was, kwam er nog een nakomertje. Uiteraard ging de aandacht van de gezinsleden toen wat meer uit naar het kleine broertje. Misschien heeft ze daar wat moeite mee gehad, maar ze leefde vrolijk verder. Ze zong in het kinderkoor, later in het jongerenkoor, werd leidster bij de Donderstientjes (een kinderclub), haalde haar HAVO diploma, sportte, ging uit en kreeg een baan in een drogisterij. Ze had een hartstikke leuke jeugd en genoot daar ook duidelijk van. Ze was heel spontaan en iedereen mocht haar graag. Ook ik was dol op haar en vooral later, toen het leeftijdsverschil weg viel, waren we dikke vriendinnen. Ze had af en toe vriendjes en op een gegeven moment kwam Kees in beeld. Ze gingen samenwonen en kwamen in Friesland terecht op een boerderij. Ze gingen trouwen en vaak logeerden wij, mijn man, ik en onze twee kinderen bij haar. Wat was ze dol op de jongens. Niets was haar te gek en iedereen was altijd weer zo blij om elkaar te zien!

Ondertussen ging het met haar gezondheid niet zo geweldig. Ze voelde zich steeds vermoeider, had last van haar spieren en sterke wisselingen in haar bloedsuikerspiegel. Omdat de reguliere artsen niets konden vinden, probeerde ze andere dingen, iriscopie, haptonomie enz…. Uiteindelijk kwam de diagnose ME, Vermoeidheidssyndroom. Met dieet en veel rust hoopte ze haar oude energie weer terug te krijgen.

Ze belandde tenslotte bij een hypnotherapeut, die werkte met de omstreden therapie van verborgen herinneringen. Daarna ging het snel bergafwaarts met Annemarie. Iemand moet haar hebben verteld over wat er met opa Kok was voorgevallen, enkele jaren voordat zij geboren werd. Het verhaal zoals zij het gehoord had was uit z’n verband getrokken en klopte niet.

Waarschijnlijk zijn zij in de therapie van dat voorval uitgegaan en redeneert een therapeut zo, dat als er in een vorige generatie iets gebeurt, dit zich in de volgende generatie zal herhalen. Tijdens een van haar sessies kwam het beeld naar voren van haar opa, die haar op 2 jarige leeftijd zou hebben misbruikt. Vader zou dit gezien hebben en zijn hoofd hebben afgewend.

Dit was nog maar het begin. De verhalen werden steeds erger. Na elke sessie kwamen er nieuwe beelden bij. Soms zag ze er geen gezichten bij of kon ze nog niet plaatsen wie precies de dader was, maar langzaamaan werden haar droombeelden steeds duidelijker voor haar. Uiteindelijk resulteerde dat in het verhaal, dat ze via de tv naar buiten bracht. Waarom? Omdat ze op die manier veel argeloze en niet nadenkende kijkers achter zich krijgt, eindelijk de bevestiging krijgt die niemand in ons gezin en omgeving haar kon geven?

De NCRV heeft niet gekeken uit wat voor gezin zij kwam. Ze zijn alleen op haar verhaal afgegaan, hebben geen kritische vragen gesteld. Het ging er zogezegd niet om, de familie aan de schandpaal te nagelen, maar wel reed ze door het dorp waar iedereen haar kende. De familie wordt er wel degelijk op aangekeken want ‘zo’n gruwelijk verhaal verzint iemand toch niet?’

Wat denken ze dat haar 75 jarige moeder op dit moment doormaakt? En haar broers en zus? Zonder dat recht is gesproken worden ze voor daders aangezien.

Niemand in haar omgeving heeft ooit gemerkt dat ze zwanger was? Wel vier keer nota bene! Ze kon gewoon haar school afmaken. Leefde vrolijk verder! En is het niet vreemd dat in een gezin met twee dochters er maar een slachtoffer is en de andere dochter nooit enig kwaad is aangedaan? Wordt toch alsjeblieft wakker!!!

We hadden een vader die hard werkte voor zijn gezin, ons nooit kwaad heeft gedaan, speelgoed voor ons maakte, altijd voor ons klaar stond en ons leerde dat ieder mens dezelfde rechten had en die absoluut niet tegen onrecht kon. Mijn broers en ik hebben deze waarden en normen van hem geërfd. Ik ben trots op mijn familie en durf mijn handen voor ze in het vuur te steken. Diezelfde vader en broers zijn ook haar vader en haar broers.

Ook onze moeder stond en staat voor haar gezin. Het zijn altijd nuchtere Westfriezen geweest. Niet van die knuffelaars met grote woorden van “ik hou van jou” maar hun liefde voor ons gezin kon je in alles voelen. Annemarie, jouw waarheid is niet mijn waarheid, het is de “leugen van de therapie” Deze week las ik een westfriese spreuk ;” n leugen wordt enkel waarheid als een ander hem gelooft” Is dat de reden waarom je het op deze manier naar buiten hebt gebracht? Als zoveel mogelijk mensen het geloven, ben je dan zelf ook overtuigd van de waarheid? Hopelijk kom je ooit nog tot inzicht dat alles een grote leugen is, maar er is al heel veel stuk gemaakt.

​Je in en in verdrietige zus

Nadat de NCRV de documentaire “Verborgen Moeders”uitgezonden had was de verslagenheid in de familie erg groot. Dit was gewoon niet meer te bevatten . Wat stond ons nu te doen was de grote vraag. Er was nu werkelijk een grens overschreden die niet zonder gevolgen kon blijven. De strijd zou nu in alle openheid moeten worden aangegaan. Openbaar geslachtofferd, dan ook maar in het openbaar in het verweer. Alvorens ik daar meer over ga schrijven zal ik eerst een tipje van de sluier lichten wat ik in al de jaren voorafgaand van de documentaire V.M. had ondernomen en te onderzoeken waar wij als familie eigenlijk in verzeild waren geraakt. Het werd een hele zoektocht van bijzondere en vreemde zaken zowel in de reguliere als alternatieve therapeuten wereld. De vele brieven van mijn zus uitpluizen om er achter te komen welke therapieën die ze had gevolgd en wat die precies inhielden, moesten mij meer duidelijkheid geven in een wereld die voor mij onbekend was. Zo groen als gras ben ik dit pad opgegaan , ik heb bezoeken gebracht bij therapeuten en mediums en heb heel veel barrières moeten slechten. Maar het doel heiligde de middelen. Ik zal al mijn bevindingen zo eerlijk en waarheidsgetrouw proberen op te schrijven zodat de lezer een beeld krijgt van het bizarre ontstaan van dit familiedrama en welke gevolgen dit uiteindelijk heeft gehad voor ons als familie. Het kan namelijk iedereen overkomen, zoveel is me nu wel duidelijk geworden.

​De volgende tekst is gedestilleerd uit een artikel dat mijn zus Annemarie schreef in Haptonomisch Contact, blz 16:

https://www.haptonomischcontact.nl/wp-content/uploads/2015/08/HC-1993-4.pdf

​Hou me vast.​

Begin januari 1991 kwam Annemarie voor een eerste behandeling bij Haptotherapeut Gila Edler te Exmorra. Zo begon ze haar reis naar haar ‘Zelf’ zoals ze schreef. Ondertussen had haar huisarts de diagnose ME gesteld (onverklaarbare vermoeidheidsziekte) wat haar een gevoel van opluchting gaf en een soort van erkenning, maar het waarom? was voor haar veel belangrijker. Waarom was ze ziek geworden, en hoe kon ze leren om daar mee om te gaan? Daar had ze blijkbaar hulp bij nodig. Na drie maanden haptotherapie dacht Annemarie dat ze het zelf wel weer aankon en koos ervoor haar therapie te onderbreken. Januari , precies een jaar later, besloot ze toch weer naar Gila Edler terug te gaan. Ze was tot de ontdekking gekomen, dat ze nog steeds leefde als het jaar daarvoor. Dat er niets wezenlijk veranderd was. Gila Edler zei op een gegeven moment: ‘Het moet wel heel slecht met je gaan, wil je luisteren. Je vecht er tegen – en als het dan echt niet meer gaat, geef je je pas over. Maar dan ben je al veel te ver gegaan.

En zo was het volgens Annemarie ook. Ze hebben zich daarom gericht op eventuele gebeurtenissen, die tot deze levenshouding geleid konden hebben. Annemarie leerde twee ‘kinderen’ in zichzelf herkennen. De ene, haar buitenkant, die zich met veel verschillende maskers op aan de wereld vertoonde – en de andere , haar innerlijke kind , dat verdrietig, angstig en rillerig in een hoekje zat. Het herkennen van deze laatste kon Annemarie echter nog niet uit haar tent lokken. Ze liep erin vast en kwam niet verder. Daarom heeft ze besloten om voor onbepaalde tijd weg te gaan van huis en van alles en iedereen die haar daar omringde. Ze wilde ergens zijn waar ze niemand kende en waar dus niemand haar aandacht kon vragen of geven. In die rust hoopte ze zichzelf dieper te doorgronden en zo eventuele gebeurtenissen uit het verleden, die haar kennelijk zo belemmerden in het leven, naar boven te halen.

Toen gebeurde er iets vreemds. Voordat Annemarie vertrok, ging ze nog een keer naar Gila. Ze hebben toen alleen gepraat en dat voelde eigenlijk wel heel goed, maar ook verwarrend. Ze heeft toen voor het eerst pas de angst onder ogen durven zien en uiten ten aanzien van aangeraakt te worden, toch de pijler waar haptonomie op is gebaseerd. Maar dit keer luisterde voor het eerst naar haar gevoel, aldus haar verslag en zei dat ze niet aangeraakt wilde worden.

Deze gebeurtenis is volgens Annemarie bepalend geweest, een doorbraak in haar proces. Een paar hypnose-sessies zorgden er vervolgens voor dat ze meer zicht kreeg, op datgene wat zich onder de oppervlakte afspeelde. Zo is haar gevoel gaan ‘stromen’, in de woorden van Annemarie. Pijn, verdriet en boosheid: allemaal kwamen ze aan de oppervlakte. En volgens Annemarie hielden ze verband met afgewezen worden en ontzettend alleen zijn.

Voor de wetenschappelijke feiten over hypnose verwijs ik de lezer naar het volgende artikel op deze site:

​Mijn ervaringen met de haptonomische begeleiding van Annemarie Kok.

Gila Edler, Haptotherapeut.

https://www.haptonomischcontact.nl/wp-content/uploads/2015/08/HC-1994-1.pdf

​Bij de intake vertelde Annemarie over haar klachten. Het betrof het zich geestelijk en lichamelijk uitgeput voelen, geen grenzen durven te stellen, niet ‘nee’ durven zeggen en het feit dat ze zich eenzaam had gevoeld, vroeger, tussen zes broers en een zus.

Bij het beluisteren van dit verhaal en vooral de wijze waarop Annemarie het vertelde , kreeg Gila Edler al beelden over wat er vroeger mogelijkerwijs gebeurd kon zijn. Een vraag hiernaar lag op haar lippen. Twee zaken weerhielden haar ervan. Ten eerste vertrouwde ze haar intuïtie niet volledig en bovendien vroeg ze zich af: stel dat mijn beelden corresponderen met de werkelijkheid, wie ben ik dan om haar dat te vertellen? Moet zij er niet zelf achter komen op een moment dat ze er aan toe is? Gila’s keuze was dan ook in eerste instantie geen vragen te stellen in die richting.

Voor commentaren over de therapeutisch intuïtie kunt u bijna overal op de site terecht. Zie bijvoorbeeld:

​Laat het hier voldoende zijn om te stellen dat het misschien wel het meest overschatte – en ook het meest misleidende, instrument is uit de therapeutische goocheldoos, Saskia

De sessies die volgden hebben Gila en Annemarie zich beziggehouden met ‘het verhaal dat haar lijf vertelde’. Daar uit voortvloeiende werd gewerkt aan ‘grenzen stellen,’ ‘nee durven zeggen’, ‘geven en ontvangen en het evenwicht daartussen’. Langzaamaan werd Annemarie zich bewust van het feit

dat zij de neiging had om alles weg te geven, totdat zij helemaal leeg en uitgeput was en er soms letterlijk bij neerviel. Aan de andere kant kon zij niet ontvangen, laat staan vragen om wat zij nodig had. Een latente, warme, voedende aanraking kon zij alleen door de sluier van het denkend voelen toelaten.

‘Regelmatig als ik haar aanraakte, kwamen bij mij dezelfde beelden op als bij het eerste gesprek. Ik werd steeds zekerder dat mijn waarneming klopte en ook zekerder in de overtuiging dat ik het niet open moest leggen’, aldus Gila.

Voor Gila een oefening in terughoudendheid dus. Tegelijkertijd begon Gila er vertrouwen in te krijgen dat datgene wat voor Annemarie van belang was, bij haar ook op het goede moment boven zou komen.

Wat gaf de doorslag dat ze wilde stoppen? Dacht zij echt dat ze op een punt was gekomen alles weer aan te kunnen? Was de angst die tijdens de aanrakingen werd opgeroepen en die ‘ze meesterlijk wist te verbergen’ zo groot dat ze een voortzetting niet aandurfde?

​Een jaar later was het dan zo ver. Annemarie kwam terug. ‘Nu stonden in haar verhaal verdriet en kwaadheid centraal. Daar was ze zich de afgelopen maanden bewust van geworden. Maar er uiting aan te geven was hoe dan ook onmogelijk. Vooral als de kwaadheid zich tegen bepaalde personen ging richten, voelde ze zich schuldigen had ze de neiging de kwaadheid weg te redeneren. Bovendien vluchtte ze dan van het hier en nu naar het straks en later, weg van de beleving. In aanraking voelde het alsof ze in stukjes lag. Romp, armen, benen en hoofd stonden los van elkaar. Ook was er nauwelijks verbinding tussen de linker en rechter lichaamshelft.’

Gila begeleidde Annemarie om datgene wat ze in haar lijf voelde te verkennen en het in verband te brengen met haar gevoelens en emoties. Vooralsnog gebeurde dat in stukjes. Zo heeft Annemarie op een gegeven moment, terwijl ze met de benen bezig waren , ontdekt dat de pijn die ze vooral in het rechterbeen voelde, te maken had met immense kwaadheid en dat ze het liefst wilde trappen en schoppen ook al kon zij de gevoelde innerlijke beweging nog niet omzetten naar buiten toe.

​Telkens als Gila het geheel wilde belichten traden er afweermechanismen in werking bij Annemarie: rationaliseren en vluchten uit het hier en nu, weg van de beleving. Deze was kennelijk nog veel te bedreigend. Vanuit verschillende invalshoeken heeft Gila haar toen steeds weer gewezen op haar beleving.

​Op een bepaald moment begon Annemarie de dingen die haar dwars zaten naar mensen in haar omgeving toe te uiten. Groot was haar verbazing dat ze geen agressie terug kreeg. Daar was ze altijd bang voor geweest. Zeer verrassend dat dat niet gebeurde en dat het haar soms zelfs waardering opleverde. Hierdoor kreeg zij weer ‘contact’ met haar verdriet betreffende het gemis aan liefde en bevestiging in haar jeugd. Ze voelde de eenzaamheid en kon er nu om huilen. Voor het eerst was het niet een verhaal dat ze Gila vertelde maar een gevoelde beleving waarin ze haar liet delen. Nu was

de weg open om heel voorzichtig wat uitstapjes te maken naar haar verleden. Via deze uitstapjes werd

ze zich ervan bewust dat ze tot haar tiende jaar helemaal geen herinneringen had, dat ze haar verhaal over haar jeugd mooi op een rij had maar dat het niet verbonden was met enig gevoel.

Door deze ontdekking werd ze zich voor het eerst bewust van haar angst. Annemarie wilde graag aangeraakt worden maar was spook benauwd voor wat er boven zou komen. Het was een heel gevecht in haar maar uiteindelijk zei ze voor het eerst nee tegen Gila dat ze niet wilde worden aangeraakt.​

Voor Annemarie was dat een teken om haar leven weer in eigen handen te nemen en om in het vervolg haar keuzes te maken op basis van wat zij werkelijk voelde. Zo kon Annemarie langzaamaan ook de weg openen naar haar verleden om orde op zaken te stellen, maar nu met andere mensen van haar keuze.

​Voor informatie over haptonomie:

Gila Edler heeft zich overigens ook verdiept in andere richtingen waarvan zij onderdelen aanvullend gebruikt indien daar aanleiding toe is en dit de cliënt dient, zoals:

Gestalt, Voice Dialog, TA( Transactionele analyse) Inner Child, Pesso, Dromen, Familieopstellingen (individueel en in een groep) en Sjamanisme. Zie hiervoor:

​Dit is het allereerste begin van het op papier zetten van een krankzinnige weg van ongeloof, verdriet, enorm veel pijn en het uiteindelijke onderzoek naar de reden van het ontstaan van dit drama, de gevolgen ervan en de stand van zaken in het heden.

​Word vervolgd.