Categoriearchief: Dissociatie

EEN CULTUUR VAN ONBEHAGEN

16 december 2020

In vorige posts hebben we duidelijk gemaakt dat MPS/DIS – een uiting van het vroeger gebezigde begrip ‘hysterie’ – beschouwd kan worden als ziekterol-gedrag en als een expressie van onbehagen, psychische nood, woede en frustratie, of behoefte aan aandacht, die door de betreffende persoon moeilijk op andere wijze kan worden uitgedrukt.

We willen benadrukken dat er weinig intentioneel is, aan zulk gedrag. In vroeger tijden, waar vrouwen veelal gevangen zaten in een dienende rol en er maar weinigen van degenen die daaronder leden in staat waren bezwaar aan te tekenen, zag je vooral in de hogere kringen vrouwen die van de ene ziekte-periode in de andere vervielen. In Nederland heeft m.n. Louis Couperus (1863 – 1923) een mooi beeld geschetst van zulke ‘femmes fragiles’ – in tegenstelling tot ‘femmes fatales’.

Lees verder

OVER DE OPRECHTHEID VAN ROLLEN

2 augustus 2021 ·

Uit het interview van het NH Dagblad met Em. hoogleraar rechtspsychologie Peter van Koppen, maart j.l.:

____________________________________________________________

„Nog goed kan van Koppen zich voor de geest halen hoe hij ooit met een collega-hoogleraar een gesprek had met een vrouw die claimde ʼruimhartig ritueel misbruiktʼ te zijn. ,,ze haalde een gelinieerd kladblok uit haar tas. Daarop stonden nummers tot 113, en 112 meisjesnamen. Dat waren haar persoonlijkheden. 113 had ze nog niet ingevuld, die persoonlijkheid moest nog tevoorschijn komen. Het was macaber. We zagen hoe ze telkens van persoonlijkheid wisselde. Het was allemaal gespeeld.”

Van Koppen doelt erop dat het niet waar kan zijn dat de persoonlijkheden niets van elkaar weten. „De claim van believers is dat traumatische ervaringen op die manier worden verdrongen. Gek genoeg komt dat dan alleen voor bij seksueel misbruik en niet bij andere traumaʼs. En blijkbaar ook alleen bij vrouwen.” Overigens is het wisselen van persoonlijkheden op zich volkomen alledaags en normaal, legt van Koppen uit. „Ik ben nu wetenschapper. Bij mijn vrouw ben ik echtgenoot. Zijn de kleinkinderen er, dan ben ik opa.” _____________________________________________________________

Lees verder

DIS/MPS: EEN VORM VAN HYSTERIE

29 juli 2021 ·
DIS/MPS, EEN VORM VAN HYSTERIE.

Buitenstaanders kunnen zich vaak niet voorstellen dat mensen zichzelf enorme schade kunnen toebrengen of een ernstige psychiatrische of lichamelijke ziekte kunnen nabootsen. ‘Waarom zou je zoiets willen’ is de reactie van velen die onvoorwaardelijk geloven in de echtheid van manifestaties van de dissociatieve identiteitsstoornis stoornis (DIS), die eerder te boek stond als de ‘meervoudige persoonlijkheidsstoornis. En die daarvoor onder de bredere noemer ‘hysterie’ door het leven ging.

Hysterie heeft een lange geschiedenis, die we in het boek ‘De Doos van Pandora’ uit de doeken zullen doen. Kenmerkend is dat de symptomen ervan in de loop der tijden steeds weer veranderen. Een hysterica (want de betreffende patienten waren vaak vrouwen) volgt de medische en psychiatrische mode op de voet en is meestal zeer goed op de hoogte van de manifestaties van bepaalde dramatische ziektebeelden.

Lees verder

HET TROJAANSE PAARD.

28 juli 2021

PERSOONLIJK BERICHT VAN SASKIA VAN DER STOEL

Een ongelukkige vergelijking van Sylvana Simons. Met Quinsy Gario zegt ze ‘het Trojaanse Paard’ te hebben binnen gehaald.*

Iedereen die ook maar vaag kennis heeft genomen van de geschiedenis van het paard van Troje, weet dat het om een list van de Grieken ging, om na een schier eindeloze belegering alsnog Troje in te nemen. Ondanks waarschuwingen aanvaardden de Trojanen ‘het geschenk’ en haalden daarmee de vijand binnen haar muren.**

Lees verder

COMPLOTTHEORIEËN DRINGEN DOOR IN DE TWEEDE KAMER

27 juli 2021

Iets meer dan een jaar geleden bood het onderzoeksprogramma Argos een goedgelovig oor aan vrouwen die oprecht meenden op gruwelijke wijze door een satanische cult gehersenspoeld te zijn, met medewerking van hun sadistische babybloed drinkende ouders en notabelen.*

Daar de vrouwen elkaar frequent treffen op internetfora over DIS (de vroegere meervoudige persoonlijkheidsstoornis ), mag het geen verbazing wekken dat ze gelijkluidende verhalen vertelden. Voor Argos was dat echter reden om hen te geloven, temeer omdat, volgens de Volkskrant** het tot de privileges die verbonden zijn aan het begrip ‘slachtoffer’ behoort, om geloofd te worden en om de aangewezen dader te cancelen.

Lees verder

HET TO BE OR NOT TO BE VAN HERVONDEN HERINNERINGEN.

24 juli 2021 ·

In de NRC van gisteren stond een heel stuk over infantiele amnesie: het gegeven dat mensen zich hun eerste levensjaren niet kunnen herinneren.* Wij hebben dit fenomeen eerder toegelicht, maar wil je de achtergronden ervan beter begrijpen, bevelen we dit artikel – dat gedeeltelijk berust op een interview met ‘geheugenprofessor’ Douwe Draaisma – van harte aan!

In deze post beperken we ons tot een klein deel van een ingekaderde tekst:

“De onbetrouwbaarheid van het geheugen is aangetoond in veel psychologisch onderzoek, dat voor een deel werd aangemoedigd door geruchtmakende zedenzaken in de jaren tachtig en negentig waarin ‘hervonden herinneringenʼ een omstreden rol speelden. Beroemd werd de Amerikaanse psycholoog Elizabeth Loftus, die aantoonde dat proefpersonen zich zelfs zonder veel moeite totaal verzonnen herinneringen lieten opdringen, bijvoorbeeld dat ze als kind ooit kwijt waren geraakt in een warenhuis. Bij iedere ‘recallʼ van die herinnering kan het verhaal verder worden aangevuld.”

Lees verder

APARTHEID

11 juli 2021

De blanke van de zwarte mensen (of wat de huidige woke-terminologie ook voorschrijft ) scheiden, is apartheid. De jongeren van de ouderen scheiden – zoals in de voetsporen van de pandemie werd voorgesteld – is apartheid. Homogene (lotgenoten)groeperingen zijn een manifestatie van apartheid, of het nu L, H, B, T, O, of welke letter die in dit rijtje thuishoort ook, is. Zich als zijnde ‘overlever’ van rituele gruwelen afzonderen van de rest van de ‘pedofiele’, door de elite geregeerde wereld – en in het bijzonder van de daarvan beschuldigde ouders – is apartheid

.Is er wat tegen apartheid, zeker als er geen waarde-oordeel aan gekoppeld wordt? Wel degelijk! De herkenning en erkenning die men bij elkaar vindt, zorgt voor het aanscherpen van de grenzen met de rest van de mensheid en voor het duiden van alles-en-nog-wat in termen van de groeps-obsessie. Dit geeft in uiterste instantie aanleiding tot complottheorieën. Een kindergrafje kan al reden zijn voor ‘overlevers’ en hun volgelingen om te vermoeden dat ‘het’ weer is gebeurd. Dat – bijvoorbeeld – van Dissel zich aan kinderen heeft vergrepen*.

Lees verder

SLACHTOFFER-CULTUUR

IN THE AGE OF NARCISSISM

8 juni 2021

De voortekenen van de naderende slachtoffer-cultuur waren er al. We beschreven eerder het sociaal psychologische proces van het mythologiseren van de Holocaust. Maar daarnaast – hoewel ermee verweven – is er sprake geweest van sociologische verschijnselen, die met terugwerkende kracht als voorbode kunnen worden aangemerkt van de glans die het slachtofferschap later verwierf.

In 1963 sprak Martin Luther King zijn beroemde rede: „I have a Dream…” Het mede op Gandhi gebaseerde gedachtegoed (in die tijd) van King baseerde zich niet op ‘slachtofferschap’ – hoewel daar wel enige reden toe was. Eén van de kern-gedachten was de erkenning dat de mens per definitie imperfect is. In religieuze termen: elk mens is behept met zonden. De blanke, maar ook de zwarte medemens. King ging niet in op de verleiding te mythologiseren: de werkelijkheid op te splitsen in karikaturale uitersten van goed en kwaad, van slachtoffer en dader. Zijn droom behelsde integratie:„…..One day, right there in Alabama, little black boys and black girls will be able to join hands with little white boys and white girls as sisters and brothers. I have a dream today!”

Lees verder

DE MAATSCHAPPIJ LIJDT AAN DIS!

6 juni 2021 · 

GEFRAGMENTEERDE SAMENLEVING

Wij willen ons ook eens aan een diagnose wagen: de maatschappij lijdt volgens ons aan een vorm van DIS! Je zou het DTS kunnen noemen: dissociatief tribalisatie* syndroom.

De stratificatie binnen de maatschappij langs lijnen van de kwaliteit van het lijden – dus van het soort lijden of traumatisering dat je onderging – is al geruime tijd aan de gang. In de 90er jaren baarde het in de V.S. weinig opzien dat een belangengroepering van dikke mensen een rechtzaak aanspande tegen McDonalds. Dat zou ons niet verbazen, als de klacht gericht was geweest tegen de dikmakende produkten, die McDonalds pleegt te leveren. Maar het punt was dat er geen geschikte stoelen in het interieur van de gemiddelde McDonalds waren, waarop de uitpuilende lichamen op alle gemak aan hun aanwassende gewicht konden werken. De eis – ‘omdat onze groep zeker 20% van de Amerikaanse bevolking uitmaakt’: een evengroot aandeel aan comfortabele stoelen en banken in elke McDonalds locatie. Op straffe van een aanklacht wegens discriminatie.

Lees verder